FUNDAMENTOWANIE WARTOWNI NA WESTERPLATTE

 

W maju bieżącego roku, w wyniku prowadzonych prac archeologicznych, odsłonięto relikty dolnych partii wartowni nr 5. Wespół z wcześniejszym odkryciem fundamentu „kabiny bojowej” wartowni nr 1 (w jej pierwotnej lokalizacji) oraz dokumentacją pomiarową i fotograficzną wytworzoną w związku z akcją jej przesunięcia w 1967 roku, pozwala to podjąć analizę sposobu fundamentowania obu obiektów w kontekście analogicznych rozwiązań stosowanych w polskich obiektach fortyfikacji stałej. Porównanie takie powinno uzupełnić naszą wiedzę na temat rzeczywistej wartości wartowni jako obiektów obronnych.

REKONSTRUKCJA WYGLĄDU WARTOWNI NR 5 Z WESTERPLATTE – POLEMIKA

We wrześniu bieżącego roku, w czasopiśmie „Odkrywca” (nr 9/2021) ukazał się artykuł „Wartownia 5 na Westerplatte. Jak mogła wyglądać?”. Jego autor, Marcin Dudek (dalej: M.D.), na podstawie „zdalnej” (bez bezpośredniego dostępu) analizy, odsłoniętych w trakcie badań archeologicznych, dolnych partii wartowni nr 5 oraz ikonografii historycznej, podjął próbę rekonstrukcji pierwotnego wyglądu i rozplanowania obiektu.

"Schrony modułowe" odcinka "Mikołów" z 1939 roku.

W projektowaniu obiektów budowlanych, w tym w projektowaniu dzieł fortyfikacyjnych, wyróżnić można cztery zasadnicze metody. Pierwsza to projektowanie indywidualne, polegające na jednorazowym doborze rozwiązań. Drugie, które można by nazwać wzorcowym, opiera się na wcześniej opracowanych zasadach, regulujących parametry charakterystycznych elementów obiektu (grubości ścian, szerokości pomieszczeń, rozwiązania detali). Trzecie, modułowe, wykorzystuje gotowe całości (moduły), z których zestawia się daną budowlę. Czwarte wreszcie, „typowe”, operuje projektami całych obiektów, stanowiącymi podstawę do wielokrotnej realizacji. W polskiej fortyfikacji okresu międzywojennego można zaobserwować występowanie w różnych okresach wszystkich czterech systemów projektowania. Niniejszy tekst koncentruje się na grupie projektów schronów, opracowanych przez Kierownictwo Robót nr 17D, zrealizowanych w 1939 roku na odcinku „Mikołów” a opartych na zasadzie modułowej.